kadin
kadife carsaflardan terleyen vicudunu seyretti kadin.ne kadar asikti kendine,onun ona verdigi hissi severdi. cocuklariyla ortulmus hatirlanmasi zor, ruyalarla yasamisti.hergun ayni saatte olmasada oyleymis gibi uyanir kendini susler ve yanlizligini oynamayi biraktigi insan topluluguna karisirdi.guler gulumser ama hissetmezdi.birakmisti hissetmeyi,dunyanin bir oyun ve kendinin oyuncak oldugu gercegi ole sarmistiki onu,her aninin dusun soguk suyunda kirlerinin aktigi deligi seyrettigini varsayardi.eksik olani hic aramazdi.kiminin opucugu,kiminin dokunusu,kiminin dansi onu sarhos etmisti neden eksik olani ariyacaktiki yeterince herseye sahipti.dusundu ”bizi sokak kadinlarindan ayiran nedir ”dedi.”arzu”dedi ve yutkundu.cunki kadin herseyi arzulayabilirdi,o gune kadar ole ogrenmisti ve kafasini hep kurcaliyan o kucuk solucanlari nedense beslemisti.kumandanin bile birseyi acarken guc kaynadigi oldugunu unutmustu.kendini sarj etmiyor sadece sabahlari kuruyordu.yaslandigini gordugu teninin bile bu denli sevilmesinden haz duyuyordu.kadin aykiriyidi ve bu dunyaya zararliydi.
